اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو نزدیک تر میشوم . این زندگی من است ...

پرواز کن پرنده ی کوچک

به آن سوی تخیلات پرواز کن

 بر فراز لطیف ترین ابر ها و سفید ترین کبوتر ها

 و بر بادهای عاشقانه ی آسمان، از ستارگان و سیارات گذر کن این دنیای تنهای ما را ترک کن

 از درد و رنج این جهان بگریز و دوباره به پرواز درآ

 پرواز کن ای با ارزش ترین ها

 سفر بی انتهای تو هم اکنون آغاز گشته است

شادمانی دلپذیرت را با خود ببر، چرا که زیباتر از آن است که از آن این دنیا باشد

 به ساحل دیگر پای گذار، جایی که برای ابد آرامش در انتظار توست

اما خاطرات ما را چه تلخ و چه شیرین، تا آن زمان که دوباره یکدیگر را ببینیم حفظ کن

پرواز کن            بی هراس پرواز کن     

 لحظه ای هم تامل نکن و اشک نریز، قلبت پاک است و روحت آزاد

 به راحت ادامه بده درانتظار من مباش، بر فرازجهانی که به پرواز در آمده ای

آنسوی دستان زمان ماه طلوع می کند و خورشید غروب

 اما من هرگز تو را از یاد نخواهم برد

 پرواز کن چرا که زمان پرواز فرا رسیده است

 حال برو و روشنایی را دریاب

من بی تو هیچم،تو باورم نکن .خیسم ز گریه تنهاترم نکن

عاشق نبودم تا با تو سر کنم، آتش نبودم خاکسترم نکن

اگه عاشقت نبودم اگه بی تو زنده بودم ،تو بمون که بی تو غصه می خورم

اگه دل به تو نبستم اگه این منم که هستم ولی از هوای گریه ات پرم

اگه شکوه دارم از تو،اگه بی قرارم از تو ،تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره ،به تو می رسم دوباره

اگه عاشقم ،بهانه ام تویی

دل کنده بودم از هم زبونیت،پنهون نکردی از من نشونیت

من پا کشبده ام از بخت بسته ام

تو پا فشردی بر مهربونیت

اگه هم زبون نبودم اگه مهربون نبودم چه کنم که این دل شکسته رو

 اگه فردا مرده بودم،اگه پر نمی گشودم به تو بستم این دو بال خسته رو

اگه شکوه دارم از تو،اگه بی قرارم از تو ،تو بمون که آشیانه ام تویی

به هوایت ای ستاره ،به تو می رسم دوباره

اگه عاشقم ،بهانه ام تویی